📄 Σελίδα 218 — Πάμε στα μπουζούκια;

🏠 Readme → 📘 lesson_16 → ✨ digitized → 📄 218.md

⚡ Быстрые ссылки
📑 Оглавление урока	content_16.md
📁 Исходник (скан)	218.png
⬅️ Προηγούμενη σελίδα	217.md

Источник: σελίδα 218, «Ελληνικά Α’», 16η ενότητα. Полная оцифровка по скану raw/218.png.

16 ενότητα

Πάμε βόλτα; (πάνω δεξιά)

Πάμε στα μπουζούκια;

(Στο βιβλίο: αριστερά — κείμενο σε δύο παραγράφους· δεξιά — τρεις εικόνες η μία πάνω στην άλλη: ρεμπέτικη παρέα, λαϊκό σχήμα με μικρόφωνο, μεγάλη συναυλία.)

Το ρεμπέτικο είναι το λαϊκό τραγούδι της πόλης στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία το 1922 έφεραν τα δικά τους μουσικά στοιχεία. Για πολλά χρόνια το ρεμπέτικο ήταν η μουσική των ανθρώπων που ζούν στο περιθώριο. Τα βασικά θέματά του είναι ο έρωτας, η παρανομία, η φυλακή, τα ναρκωτικά. Τα όργανα της ρεμπέτικης κομπανίας είναι το μπουζούκι, ο μπαγλαμάς, η κιθάρα και, μερικές φορές, το βιολί, το πιάνο, το ντέφι και τα κουτάλια. Γνωστοί ρεμπέτες είναι ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, η Ρόζα Εσκενάζυ, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, η Σωτηρία Μπέλλου και πολλοί άλλοι.

Από τη δεκαετία του 1950 και μετά, μερικοί παλιοί ρεμπέτες, όπως ο Τσιτσάνης, έβαλαν ευρωπαϊκά στοιχεία στη μουσική τους και έτσι από το ρεμπέτικο τραγούδι πέρασαν στο λαϊκό. Με τη βοήθεια του ραδιοφώνου και του κινηματογράφου το λαϊκό τραγούδι γίνεται γνωστό και αγαπητό σε πολύ κόσμο που το χορεύει στα κέντρα διασκέδασης. Το «βαρύ λαϊκό» μιλάει για τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα των απλών ανθρώπων μετά τον πόλεμο (φτώχεια, μετανάστευση, κοινωνικές διαφορές) και για τον έρωτα. Το «ελαφρολαϊκό» έχει ένα «εξωτικό» χαρούμενο στυλ με αραβοπερσικά και λάτιν στοιχεία. Αγαπημένοι λαϊκοί τραγουδιστές είναι ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Μανώλης Αγγελόπουλος, η Καίτη Γκρέυ, η Πόλυ Πάνου και άλλοι.

Στο κάτω μέρος της σελίδας: 218 · ΕΛΛΗΝΙΚΑ Α’